Θυμάστε το BiTrike, το πρωτοποριακό ελληνικό ηλεκτρικό τρίκυκλο; Κι όμως, πέρασαν σχεδόν 4 χρόνια από τότε που σας πρωτογράψαμε για το δημιούργημα του Κώστα Σιμελίδη από τη Θεσσαλονίκη, ο οποίος μόνος του αναπτύσσει το συγκεκριμένο όχημα και γενικώς, πειραματίζεται και αναπτύσσει διαρκώς νέα πράγματα. Δυστυχώς δεν έχει βρει ακόμα το δρόμο του προς την εμπορική διάθεση, παρά το οτι όλα αυτά τα χρόνια διαρκώς βελτιώνεται και πλέον είναι σε ένα εξαιρετικά ώριμο στάδιο για να διατεθεί στους καταναλωτές. Άλλη μια ιστορία που θυμίζει οτι “η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της”, αλλά ας το αναλύσουμε κάποια άλλη στιγμή αυτό…
Το BiTrike λοιπόν, πρόσφατα έκανε μια ορεινή εξόρμηση και μας έδειξε τις δυνατότητές του, στα δύσκολα ελληνικά εδάφη! Συγκεκριμένα με προορισμό τη Δρακόλιμνη Σμόλικα, μια πολύ απαιτητική διαδρομή, ειδικά για ένα τρίκυκλο, την οποία όμως κατάφερε να ολοκληρώσει το συγκεκριμένο όχημα, στα χέρια του έμπειρου αναβάτη και δημιουργού του.
Αφήνουμε τον ίδιο τον Κώστα να περιγράψει:
Διαδρομή : Χωριό Πάδες – Δρακόλιμνη Σμόλικα.
Χρόνος συνολικός με επιστροφή : 2 ώρες και 30 λεπτά
Θερμοκρασία: 30+ στην εκκίνηση, 25 στην Δρακόλιμνη
Χρόνος ανάβασης: 1 ώρα και 30 λεπτά
Χρόνος επιστροφής : 1 ώρα
“Τη διαδρομή την ξεκίνησα χωρίς ιδιαίτερο σκοπό. Δεν είχα μαζί μου ούτε τον απαραίτητο εξοπλισμό, όπως κράνος, ορειβατικά παπούτσια, σαμπρέλα ή πολυεργαλείο.
Ήξερα για την ύπαρξη ενός χωματόδρομου από το χωριό μέχρι ένα μαντρί, εννέα χιλιόμετρα μακριά, και στη συνέχεια για ένα απαιτητικό μονοπάτι που οδηγεί στη Δρακόλιμνη μετά από περίπου 45 λεπτά ορειβασίας.
Εκείνη την ημέρα υπήρχε αρκετός κόσμος στο βουνό. Όλοι τους ήταν εξοπλισμένοι ανάλογα και έδειχναν τη σοβαρότητα του εγχειρήματος.
Ξεκίνησα την ανάβαση και, όπως κάθε φορά που φεύγω με το ποδήλατο σε καινούργια μέρη, ζεστάθηκα και η περιέργειά μου με έβαλε σε κατάσταση εξερεύνησης. Ταυτόχρονα έριχνα ματιές στη στάθμη της μπαταρίας, χωρίς όμως να ανησυχώ, γιατί η επιστροφή ήταν μόνο κατηφόρα.
Μερικά χιλιόμετρα παρακάτω κατάλαβα πως είχα πάρει ύψος από το χωριό. Σε ένα σημείο που μπορούσα, σταμάτησα να θαυμάσω τη θέα και ταυτόχρονα να δώσω την ευκαιρία στον κινητήρα να πάρει ανάσες — ή, πιο συγκεκριμένα, να ρίξει λίγο τη θερμοκρασία του. Να πω την αλήθεια, δεν έχει κάνει ποτέ shutdown από θερμοκρασία, παρόλο το βάρος του ποδηλάτου (40 κιλά + 80 εγώ). Το mid-drive kit της Bafang ανταποκρίνεται αξιοπρεπέστατα. Κι εγώ από την πλευρά μου το δούλευα στο 30% στην ανηφόρα, με πετάλι. Στο κοντέρ έβλεπα σταθερά 7 χλμ/ώρα.
Μετά τη στάση για δροσιά συνέχισα προς τον προορισμό μου. Στο μυαλό μου άρχισε να σχηματίζεται η στάση στο τέλος του χωματόδρομου. Ήθελα ακόμα τέσσερα χιλιόμετρα δασικού δρόμου κάτω από δέντρα, πάνω από ρυάκια και με οπτική επαφή πλέον με αλπικά τοπία… Αυτό ήταν το πιο σπουδαίο κομμάτι της διαδρομής.
Φτάνοντας στη στάνη, δεν μου ήταν ξεκάθαρο ότι είχα φτάσει. Την προσπέρασα, γιατί το σημείο ήταν αρκετά απότομο για να σταματήσω και να κοιτάξω τον χάρτη στο κινητό. Η κλίση εκεί μπορεί να ξεπέρασε το 10%, ενώ λίγο μετά ο χωματόδρομος είχε τελειώσει.
Έβγαλα μερικές φωτογραφίες, ήπια νερό και απόλαυσα τη θέα του βουνού. Η κορυφή του Σμόλικα ήταν εμφανής και βρισκόμουν λίγο κάτω από την αρχή του αλπικού εδάφους. Το μονοπάτι στο βάθος ξεκινούσε πλατύ, κακοτράχαλο και δύσβατο για τροχό. Βράχια κοφτερά και αρκετά ψηλά φύτρωναν εδώ κι εκεί. Δεν ξέρω πώς το σκέφτηκα και είπα να το δοκιμάσω. Πότε ξανά άλλωστε θα είχα την ευκαιρία να σπάσω το ποδήλατο και να το κουβαλάω δέκα χιλιόμετρα χωματόδρομο;
Περνούν 10-15 λεπτά ισορροπιστικής ποδηλασίας σε ένα τερέν πολύ απαιτητικό για ποδήλατο. Τη δυσκολία συμπληρώνει το πλάτος του μονοπατιού, που μετά βίας έφτανε τα 30 εκατοστά.
Πιο πάνω, μια τραβέρσα σε απόκρημνη πλαγιά: δεξιά η εξωτερική πίσω ρόδα ένα μέτρο πιο κάτω από την εσωτερική. Το ποδήλατο κρι-κρι. Κάπου κινδύνευσα όταν ξαφνιάστηκα από μια εκτόνωση της πίσω ανάρτησης και παραλίγο να φύγω προς τον γκρεμό. Λίγο πιο πάνω βρέθηκα σε διάσελο. Οι δύο πίσω τροχοί κυλούσαν σε χορταριασμένο αλπικό έδαφος με μεγάλες λακκούβες από το χιόνι, ενώ ο μπροστινός τροχός βρισκόταν μέσα στο μονοπάτι και έδειχνε τον δρόμο. Η μπαταρία στο 20% και ορειβάτες με ενημερώνουν πως η Δρακόλιμνη είναι λίγο πιο κάτω.
Περνώντας το τελευταίο ύψωμα, αντικρίζω την ομορφιά της φύσης στο πιάτο. Το τοπίο ήταν μαγικό: η Δρακόλιμνη στο κέντρο μιας κιτρινοπράσινης κοιλάδας. Η εικόνα με έκανε να ξεχάσω την ταλαιπωρία και τις αμέτρητες μύγες του Αυγούστου που είχαν βρει τον τέλειο στόχο για να με ακολουθήσουν. Όχι όμως για πολύ, γιατί σε λίγο ξεκινούσε η κατηφόρα…”
Λάτρης της τεχνολογίας και της αυτοκίνησης από μικρή ηλικία, αρθρογραφώ σε tech media από το...μακρινό, πλέον, 2006. Το concept της ηλεκτροκίνησης με συνεπήρε από τη στιγμή που ανέβηκα για πρώτη φορά σε ηλεκτρικό πατίνι και μπήκα στο πρώτο αμιγώς ηλεκτρικό αυτοκίνητο. Κατά βάθος, όμως, θα είμαι πάντα λίγο "petrolhead"...
